Dëshmia: Enver Hoxha, s’e njoha si diktator, por si udhëheqës

0
382

Shqipëria e viteve të Luftës së Dytë Botërore rrëfehet nga një ish-agjent i Shërbimit Sekret Amerikan. Takimet me drejtuesit e Ballit Kombtëar, me partizanët, me Enver Hoxhën, me Harry Fultz dhe bisedat e zhvilluara me ta. Në këtë intervistë ai tregon ato që ka dëgjuar dhe ato që mban mend nga qëndrimi i tij në vendin tonë. Emrat e koduar, agjentët anglezë dhe amerikanë, kërkesat e Hoxhës, si i mban mend vëllezërit Frashëri dhe komunistët. Jim Hudson, oficer i Shërbimit Sekret Amerikan me gradën kapiten, u mobilizua në ushtrinë amerikane më 15 gusht të 1941. Ishte fotografi zyrtar ushtarak që u lejua të fotografojë të gjithë personalitetet e Konferencës së Kajros, Winston Churchill, Presidentin Amerikan Roosevelt, Gjeneralin Eisenhower. Po kështu në Konferencën e Teheranit ishte Jim Hudson ai i cili ka kryer fotot historike të takimit midis Stalinit, Roosevelt-it dhe Churchill. Me fundin e luftës në Afrikën Veriore, James Hudson u dërgua në Bari me mision special për tu hedhur në prapavijën gjermane për të mbledhur informacion mbi aktivitetin e Divizionit të Parë Malor Gjerman i sapoardhur në Shqipëri nga Stalingradi. Në këtë rol, si oficer i Shërbimit Sekret Amerikan, James Hudson krijoi rrjetin e informacionit në territorin shqiptar duke operuar për një kohë të gjatë në zonën e jugut të Shqipërisë. Ai bashkëpunoi me një numër të madh shqiptarësh të përfshirë në ngjarjet e luftës si në rradhët e Ballit Kombëtar ashtu edhe të komandës partizane. James Hudson me kërkesën e Harry. T Fultz, Shefi i Drejtorisë për Shqipërinë, u parashutuan në Shtabin e Ushtrisë partizane për të takuar Enver Hoxhën. Pas disa takimesh me Hoxhën, James Hudson u urdhërua nga ky i fundit të marshonte në Sarandë për të penguar zbarkimin e Komandove angleze të cilat po kryenin një sulm mbi garnizonin gjerman të Sarandës. Si oficeri kryesor i Shërbimit Sekret Amerikan në Shqipëri, James Hudson rekomandoi personat me të cilët Shërbimi Sekret Amerikan do të mbështetej pas mbarimit të Luftës. James Hudson është oficeri i vetëm i mbetur gjallë i Shërbimit Sekret Amerikan që operoi në Shqipëri në Luftën e Dytë.
Do të doja ta filloja intervistën tonë me një pyetje të thjeshtë: Kush është Kapiteni James Hudson?
Një pyetje shumë e mirë. Dhe do përpiqem t’ju jap një përgjigje të mirë. Unë kam mbaruar kolegjin në Pensilvani dhe u diplomova për kimi dhe fizikë. Unë u zgjodha nga ushtria për të qënë një oficer i shërbimeve speciale. Ata më futën në disa projekte si dhe më trajnuan se si të merresha me mikrofilmat dhe gjëra të tjera të këtij lloji. Arsyeja ishte se atyre u duhej dikush që të regjistronte luftën në shkretëtirën perëndimore të Afrikës midis amerikanëve dhe Romelit dhe AfricaCorp. Unë në fakt punova edhe për një film që quhet “Fitorja e Shkretëtirës”, që është e gjitha në arkivat kombëtare të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Di që keni qënë i vendosur në Kajro dhe keni marrë pjesë në Konferencën e Kajros dhe kjo është një pikë e rëndësishme në histori.
Unë isha në stafin e Gjeneral Russell Maxwell, ishte një gjeneral në komandë i forcave të ushtrisë Amerikane të Lindjes së Mesme në Kajro. Gjithçka ishte e vendosur në Kajro dhe aty unë takova shumë njerëz. Kështu u përfshiva në Konferencën e Kajros. Ne e quajtëm atë ngjarja e 13. Ky ishte emri i koduar i Konferencës së Kajros. Gjithsesi, ne më në fund mësuam në komandë se Franklin Delawer Roosvelt do të vinte. Pavarësisht se nuk thuhet, në të gjitha këto konferenca të mëdha e gjithë puna më e rëndësishme nuk bëhej nga Stalini, Churchill apo Roosvelt, por nga stafi i tyre. Gjithë ata gjeneralë, admiralë, forca ajrore që rreshtoheshin një nga njëra anë e një nga ana tjetër, kur ata dilnin për pushim gjatë seancave, bisedonin. Kështu unë dëgjoja gjithë bisedat duke marrë vesh se cilat ishin planet e këtyre tre vendeve.
Kishte ndonjë vendim për Shqipërinë në Konferencë?
Në atë kohë Jugosllavia ishte shumë më e madhe dhe me influencë, por vendi për të cilin Stalini u interesua vërtetë ishte Shqipëria. Shqipëria, shpresoj që njerëzit tuaj ta kuptojnë është një vend kyç, është pozita gjeopolitike e saj.
E keni takuar ndonjëherë Mbretin Faruk?
Kam fluturuar në një avion me të shumë herë. Ai ishte pilot.
Mbreti Faruk vinte nga një familje shqiptare që udhëhoqi Egjiptin për një kohë të gjatë.
Po, unë e njihja Mbretin Faruk. E kam takuar dy herë. Në Hotelin Shepherd, kur lajmërohej se mbreti do të vinte aty p.sh. në orën 4, kjo do të thoshte se në oren 4 duhej të boshatisnin gjithë sallën. Një sallë e madhe sa një fushë futbolli. Unë rrija disa metra mbi rrugën ku ndodhej hoteli. Mbreti Faruk ishte i martuar. Ai ishte martuar me Fridën që ishte një grua e bukur, por gratë nuk janë për të luajtur.
Shqipëria. Kishit dëgjuar më parë? U surprizuat që do të shkonit aty? Si ishte?
Unë bëra foton e fundit të të fundit gjerman që u vra në Ishullin Kipan në Tunizi. Ishte gjermani i fundit që u vra në Afrikë dhe më pas u shpërndanë nëpër mesdhe. Unë u ktheva në Kajro dhe gjatë kthimit i thashë vetes, “Lufta në Afrikë mbaroi, unë për këtë erdha këtu. Çfarë do të bëj tani?” dhe unë isha vërtetë i vetmi për rolin që luajta. Nuk kishte absolutisht njeri tjetër mbi mua. Gjithsesi një miku im më pyeti se çfarë do të bëja tani. “Sinqerisht po kërkoj për një punë”,- iu përgjigja. “Kam dëgjuar diçka që mund të të interesojë” dhe më treguan për 13 infermierët amerikanë që ishin rrëzuar mbi Shqipëri. Shërbimi Amerikan po kërkontë një oficer betejash. Donte dikë që të shkonte aty dhe t’i nxirrte këto infermierë. Në atë kohë nuk dija absolutisht asgjë për Shqipërinë. Më mësuan shumë gjëra të këtij lloji. Aty më shpjeguan edhe historinë e Shqipërisë.
Kush jua tregoi?
OSS (Shërbimi Sekret Amerikan)
Ata ishin shqiptarë, shqiptaro-amerikanë apo amerikanë?
Amerikanë. Jam i sigurtë se ishin amerikanë të Shërbimeve Sekrete. Ishte një trajnim i shkurtër, më shumë tip informimi. Kështu shkova në Brindizi e më pas në Bari. Këtu takova Harry Fultz.
Si ishte Fultz? Në të kaluarën në Shqipëri është folur për të si një njeri negativ që spiunonte shqiptarët etj. Tani flitet se si ky njeri ndërtoi shkollën e parë aty dhe trajnoi shumë studentë shqiptarë. Sot ka një shkollë profesionale që mban emrin e tij. Ju e njihnit dhe punuat me Harry Fultz. Si ishte ai?
Fultz ishte një djalë shumë serioz, rrallë mund të kem parë ndonjëre një grimcë buzëqeshjeje. Ai pothuaj nuk ngjante fare me njerëzit e tjerë të OSS. Nuk mbaj mend që të mos e kem gjetur në çfarëdo ore në tavolinën e tij duke studiuar hartat apo raportet që vinin dhe nuk ia dëgjoje zërin. Ai kishte një staf të vogël përkthyesish shqiptarë. Nuk ishin shqiptaro-amerikanë por shqiptarë. Ata dinin anglisht shumë mirë pasi ai i kishte amerikanizuar ata. Ishin 2 prej tyre që bënin punën më të madhe në përkthimin e dokumentave. Ata të tre, ishin tek e ashtëquajtura Drejtoria shqiptare. Secila Drejtori kishte një emër.
Kur ju u futët për herë të parë në Shqipëri dhe kishit mësuar se personi që do t’ju çonte aty ishte aktori i Hollivudit Sterling Hayden, ishte ai që ju dha informacion për Shqipërinë? Doja ta përmendja këtë fakt pasi Hayden u bë pas lufte një aktor i famshëm filmash.
Sterling Hayden, një yll hollivudi, u zbulua në Neapólis, jo shumë larg Akademisë së Marinës. Ai ishte një marinar. Në atë kohë ishte 22 vjeç dhe mund të humbisje të dashurën nëse ajo e shikonte atë. Sterling Hayden ishte martuar me Madaleine Carroll. Ajo ishte me të vërtetë një yll kinematografije. Ishim në Otranto duke u përpjekur që të më hidhnin mua në Shqipëri, kur ai dëgjon se Carroll do të vinte në Romë për spektaklin. Kështu ai më thërret “Bill” sepse ky ishte pseudonimi im. “Bill, nëse unë nuk të çoj dot herët e para më duhet të të lë. Carroll do të vijë në Romë. Unë i njoh ata dreq gjeneralësh aty. Ata do ta joshin dhe unë nuk kam kohë fare. Duhet të shkoj aty që ta mbroj atë prej tyre”. Dhe ashtu bëri.
Kur ju erdhët për herë të parë në Shqipëri gjetët një aktor tjetër në Shpellën “Pamje nga Deti”. Anthony Quail i cili punonte për Shërbimin Sekret Britanik.
E vërtetë, Majori Quail, kur mbërrita unë, kishte malarje dhe ethet e verdha… Në Shqipëri në atë kohë mund ti merrje këto 2 sëmundje dhe malarja ishte kudo.
Si ishte Quail. Ai u bë një aktor i famshëm pas luftës dhe shkroi një libër të bukur për Shqipërinë.
Ai ishte nga ata britanikë që sinqerisht shumica e meshkujve amerikanë nuk i pëlqejnë. Kishte 2 grupe oficerësh, ata që e ruajnë rangun dhe ata që janë shumë strikt. Shumica e oficerëve amerikanë ishin me këmbë në tokë, pavarësisht nga rangu që mund të kishin si gjeneralë, kolonelë apo çfarëdo tjetër. Anthony Quail ishte klasë e lartë dhe nuk afrohej me të tjerët. Por unë në fakt u kujdesa për të në Shpellën “Pamje nga Deti” dhe në fund e evakuam në Itali.
Dhe kur ju shkuat në shpellën “Pamje nga Deti”, sa vetë gjetët aty? E çuditshme sepse është shpellë për të cilën edhe sot në Shqipëri nuk dihet se çfarë ndodhi aty ku Shërbimet Sekrete Amerikane dhe ato Britanike e ndanë atë hapësirë dhe ndërtuan rrjetin e agjenturës. Donim të dinim se cili ishte kontakti juaj në Shqipëri? Dhe një pyetje tjetër interesante është se a i përdori Harry Fultz ish-studentët e vet për të ndërtuar një rrjet informatorësh?
Harry Fultz nuk u largua kurrë nga tavolina e vet. Ai nuk flinte, nuk hante, qëndronte aty si statujë e vërtetë. Ai asnjëherë nuk e preku Shqipërinë gjatë asaj kohe. As nuk iu afrua asaj. Ne ishim dy oficerë që vareshin nga Fultz, të dy kapitenë, Tom Stefani dhe unë. Unë isha oficeri kryesor për inteligjencën. Ai ishte oficeri i specializuar për Shërbime Speciale. Puna e tij ishte të merrej vesh me Hoxhën dhe kjo për 2 arsye: 1 – ai ishte shqiptaro-amerikan, 2 – dinte gjuhën. Kur arritëm aty nuk kishte asgjë të ngritur, asnjë rrjet për inteligjencën. Pavarsisht se ç’mund t’ju kenë thënë ju, ne nuk morëm asnjë inteligjencë nga komunistët. Kisha një person në Dukat që ishte kontakti im i parë, quhej Hodo Meto. Atij i pëlqente të punonte me njerëzit dhe kishte shumë kontakte dhe lidhje me shkollën e vjetër sepse ai ishte diplomuar në Shkollën e Fultz-it. Kështu ishte dhe Xhelil Çelo. Ky ishte personi im i vërtetë. Ishte shumë trim. E vranë pasi unë u largova nga aty, por ai ishte një njeri i madh. Më pëlqente shumë por ai nuk bëri asgjë për inteligjencën. Ai vinte me mua për të mbledhur dokumetat, përkthente. Kishte një kontakt të rëndësishëm, Petron, që ishte Sekretar i Bashkisë së Vlorës. Ajo çka ai bënte, ishin kopjet e dokumentave gjermane. Ishte mjeshtri i kopjimeve dhe pjesën më të madhe të korrespodencës ma jepte mua me anë të Hodos. Po kështu ata kishin një korrier.
Pra krijuat një rrjet të mirëfilltë spiunazhi?
Po dhe ne i trajnuam agjentët tanë sa më mirë mundëm. Si fillim kishim rreth 20 agjentë, nuk i mbaj mend të gjithë po mund të të them disa emra.
Shpella “Pamje nga Deti” ishte një territor i Ballit Kombëtar. Si ishin marrëdhëniet tuaja me këtë Organizatë pasi ju përmendët që takuat Skënder Muçon që ishte një nga udhëheqësit kryesorë të Ballit në jug të Shqipërisë.
Fantastike për mua, po flas për veten. Ata u sollën mirë me mua dhe të gjithë kishin një ndjenjë të fortë pozitive për Amerikën. Dukej se u pëlqenin shumë amerikanët edhe më shumë se anglezët. E ndeshëm kudo këtë sepse amerikanët ishin më të lehtë për tu marrë vesh. Anglezët, qoftë edhe me ta që kam punuar, ishin më të rëndë.
Ju pyeta për Skënder Muçon pasi ju e takuat atë. Si ishte një nga udhëheqësit e Ballit në jug?
Skënder Muço. Më pëlqente shumë ai njeri. Më erdhi shumë keq kur mora vesh se atë e kapën dhe e vranë, jo shumë kohë pasi më kishte vizituar mua. Kaluam një javë bashkë. Ai ishte veshur në mënyrë fantastike. Për të qenë i sinqertë me ju, e kuptova se do të vritej një ditë pasi ai kishte të njëjtën veshje si në Angli, të hekurosur bukur, çizme të gjata kalërimi. Burrat shqiptarë ishin me fat nëse kishin sandale të cilat i bënin vet nga gomat e makinave. Po në këtë kohë unë takova edhe dy njerëzit më të rëndësishëm në Shqipëri: Mehdi dhe Mit’aht Frashërin.
Ju thatë se i takuat të dy Frashërit. Cila ishte përshtypja juaj për ta?
Më pëlqenin që të dy. Ishin shumë të zgjuar por nuk flisnin anglisht. Ata më shpjeguan disa herë nëpërmjet Xhelil Çelës që ata nuk ishin aty sepse pëlqenin gjermanët apo se i mbështesnin ata, por kjo ishte mënyra e vetme që ata mendonin për të mbajtur vendin në këmbë. Unë isha dakord me ta dhe mendoj se Frashërit luajtën pjesën e duhur. Ata mbajtën shtetin në këmbë, mbajtën gazetat në qarkullim dhe vendin në lëvizje. Hoxha ishte në Shtabin e Përgjithshëm me djemtë e vet dhe sulmonte mjaft patrulla gjermane vetëm që të kishin pak reklamë tek anglezët.
Do doja të dija për takimet tuaja me partizanët, cilat ishin përshtypjet tuaja?
Partizanët më trajtonin mirë dhe asnjëherë nuk pata probleme me ta. Pothuaj kisha gjithnjë me vete një shqiptaro-amerikan, si Albert Toli apo Nik Kukiç të cilët përkthenin për mua pasi nuk flisja shqip gjë që duhet ta kisha mësuar që në fillim. Ata më jepnin ushqime herë-herë edhe pse unë kur hidhesha kisha 20-30 pako me vete. Fjala që përdornin shpesh ishte “Tedski”, tregonin me gisht nga një drejtim e donin të më thoshin të kisha kujdes nga gjermanët.
Sipas pikëpamjes suaj a mendonit se partizanët po luftonin gjermanët? A ju krijua përshtypja se ata ishin forca e vetme që po luftonin gjermanët?
Jo aspak. I thashë këtë Fulzit dhe të gjithë të tjerëve. Unë nuk isha dakort me Tom Stefan gjatë gjithë kohës. Partizanët qëndronin në zona të veçuara. Një nga gjërat që ata bënë ishte se kishin një perimetër të mirë mbrojtës. Sa herë që një kamion gjerman kalonte kishe një skuadër mbi të, pra pothuaj çdo lloj kamioni gjerman që shihje do të kishte 12 vetë. Ata ishin grupe të pavarura dhe secili në kokë të vet dhe qëllonin kudo. Si përfundim gjermanët i zbulonin menjëherë dhe i qëllonin. Pajisjet e tyre i kishin në zona shumë të veçuara lart në male në ato kampet partizane ku ndoshta qëndronte Hoxha. Unë e imagjinoj, sepse nuk e kam parë kurrë, se duhet të kenë bërë edhe ndonjë luftë të fortë, sepse përpiqeshin të gjenin pajisjet më të mira.
Enver Hoxha e akuzoi Fultz se ai ishte një spiun i amerikanëve dhe se përdorte studentët e vet për të mbledhur informacione. A mendoni se kishte të drejtë për këtë çështje?
Jo nuk mendoj kështu. Mendoj se Fultz ishte dakord me marrëveshjen apo vendimin e anglezëve për të pajisur partizanët kundrejt Ballit Kombëtar. Fultz pothuaj kishte të njëjtat mendime me mua në lidhje me Ballin Kombëtar. Ai ishte një djalë Tirane, kishte jetuar në Tiranë dhe e njihte mirë qeverinë. Nuk ishte tipi i Hoxhës. Nuk më la në asnjë moment përshtypjen se pas lufte do të bënte diçka kundër dikujt.
Ndonjë detaj personal të shqiptaro-amerikanëve me të cilët ti ke punuar siç është Tom Stefani. Si ishte Tom Stefani? Ju e keni takuar dhe keni punuar me të.
Po e njihja mjaft mirë. Ai ishte një djalë shumë zyrtar që nuk pëlqehej shumë nga njerëzit e vet, por që e zotëronte mirë gjuhën shqipe dhe ishte oficer. Oficerët bënin gjithë bisedimet se çfarë do të bëhej dhe si do të bëhej dhe djemtë e tjerë qëndronin në kamp.
Harry Fultz e dinte se ju operonit dhe punonit në një territorr të Ballit Kombëtar. Pse ju parashutoi në Shtabin e Enver Hoxhës?
Për një arsye shumë të mirë. Ata e dinin se koha e këtij komandanti po vinte.
Harry Fultz ju parashutoi pranë Shtabit të Hoxhës, për çfarë arsyeje?
Fultz nuk i besonte më Tom Stefanit. Tomi u afrua aq shumë me Hoxhën sa zor se ndaheshin. Djemtë e Shërbimit vlerësoheshin vazhdimisht nga eprorët e tyre dhe përdoreshin terma si “prirjet” dhe ai prirej…. Unë nuk e akuzoj atë, por ai prirej drejt komunistëve. Në rastin tim nuk kishte mëdyshje, të gjithë e dinin që unë isha pro Ballit Kombëtar.
A besoni se partizanët infiltruan në Shërbimin Amerikan?
Po. Unë njihja disa oficerë OSS që nuk kishin lidhje me ne por ata dinin shumë. Dhe mendoj se ata ishin komunistë, amerikanë. Ata m’u afruan në Bari qetësisht dhe me kujdes, por unë i thashë se i urreja aq shumë komunistët saqë ata u larguan prej meje. Por, sigurisht besoj se kishte komunistë të infiltruar në rradhët e Shërbimit Amerikan.
Ju takuat Hoxhën. Çfarë ndjetë kur e takuat? Apo ndonjë detaj rreth tij apo njerëzve që e rrethonin?
Unë kurrë nuk u shoqërova me të. Kisha vetëm takime zyrtare në lidhje me atë problemin e zbarkimit të komandove. Ajo që ai bëri sa më takoi, ishte se filloi të më kërkonte një listë me materiale si psh “dua më shumë municione, dua më shumë nga kjo apo ajo”. Kisha dëgjuar mjaftueshëm nga njerëzit e tij se ata kishin ndërmend të merrnin në dorë drejtimin e vendit dhe për këtë nuk kishte asnjë dyshim. Ata nuk jepnin detaje nëse do t’i vrisnin të gjithë armiqtë e tyre, por unë kisha përshtypjen se kjo do të ndodhte dhe do të derdhej shumë gjak kur ata të arrinin aty ku synonin. Të gjitha këto që ju them i kam të dokumentuara. Shumë të tilla, letra nga Fultz se si të ndërtojmë inteligjencën, se si Tomi po merrte një rol tjetër etj.
Çfarë menduat kur takuat Hoxhën? Ju duk si një luftëtar guerril, apo si një komandant i njerëzve të vet?
Patjetër që e ndieva se ishte si një që komandonte. Nuk kishte dyshime mbi këtë, ai ishte një udhëheqës. Dhe njerëzit e ndiqnin, por kishte edhe shumë frikë mes tyre. A ishte një diktator që atëherë? Të jem i sinqertë me ty, nuk e quanin të tillë por ai sillej si udhëheqës dhe kishte gjithë lidhjet me Rusinë.
Mund ta klasifikoni si një njeri të zgjuar?
Po, e cilësoj kështu: kur je me një udhëheqës, të çfarëdo lloji e kupton. Unë nuk fola mjaftueshëm me të që të kem ndonjë mendim filozofik për të, por personi i tij të jepte të kuptoje se padyshim ai ishte komandanti. Nuk kishte asnjë që e sfidonte atë me sa shihja unë. Nga ky këndvështrim unë them se ai kishte kontroll të plotë.
A mendoni se OSS kishte njerëzit e vet mes partizanëve? Është bërë një debat i madh në Shqipëri për ish kryeministrin shqiptar Mehmet Shehu, i cili ishte një ish student i Fultz dhe një udhëheqës i famshëm partizan. A ka punuar ai per Fultz gjatë luftës. Dini gjë ju nëse Fultz kishte kontakte me të?
Opinioni im është se në atë kohë Fultz nuk kishte arritur në atë shkallë të lojës. Ai filloi të ndryshojë në vjeshtë të 1944. Atëherë të tërë filluam të mendoheshin për këtë dhe kjo është arsyeja pse unë u largova dhe shkova në Austri për të komanduar një rrjet të Shërbimit Amerikan atje. Personalisht nuk besoj se Fultz donte të shkonte në atë drejtim më parë. Por pas vjeshtës së 1944 po.
Disa britanikë të SOE në fakt si Julian Emery apo David Smiley njerëz të njohur në shoqërinë angleze, kanë shkruar në librat e tyre apo e kanë thënë publikisht se si Britanikët ndiheshin të turpëruar që kishin braktisur miqtë e tyre shqiptarë në duart e komunistëve. Mendoni se e njëjta gjë ndodhi dhe me njerëzit që ndihmuan OSE, dmth u braktisën tek komunistët?
Po. Lejomëni t’ju them se çfarë më zhgënjeu. Nuk kam parë fare interes tek amerikanët, duke përfshirë dhe OSS. Mendoj se ata nuk kanë treguar aspak dhembshuri për atë që ndodhi, ose përgjegjësi. Kjo të lëndon karakterin. Por unë me të vërtetë fajësoj shumë frikën tone dhe Konferencën e Teheranit dhe bashkë me të faktin se ne kishim kaq shumë frikë se mos irritonim rusët.
Çfarë ndodhi me rrjetin e OSS që ndërtuat? Çfarë ndodhi me ata njerëz?
Kjo është një pyetje shumë e mirë. Kuptohet që unë di për ata që u kapën dhe u vranë por jo për të tjerët.
Por a nuk mendon se ata njerëz u braktisën në fatin e tyre?
Po. Kjo është ajo që më bën të ndihem keq, dhe ne e bëmë këtë.

Marrë nga emisioni “Shqip”

 

[email protected]

PËRGJIGJU

Ju lutemi shkruani komentin tuaj
Ju lutem vendosni emrin tuaj ketu